"Elke fase in het leven heeft iets eigens. En uit elke fase neem je wat bagage mee. Alles bij elkaar is de cirkel van het leven één grote ontdekkingsreis. Geniet ervan."
Lettergrootte aanpassen:

Waterwratten (Molluscum contagiosum)

{b0ca1372-41bd-463e-9a46-1b5de308ea30}&founder=uvit

Inleiding

Waterwratten worden veroorzaakt door het molluscum contagiosum-virus. Dit poxvirus is op zich ongevaarlijk, maar wel zeer besmettelijk. De aandoening blijft beperkt tot de huid, het oogbindvlies en de slijmvliezen (inwendige bekledende vliezen). Waterwratten komen het meest voor bij kinderen, seksueel actieve volwassenen en immunodeficiënte personen. Dit zijn mensen met een verminderde weerstand tegen infectie.

Oorzaak

De aandoening wordt voornamelijk verspreid via rechtstreeks huidcontact met een geïnfecteerd persoon. Ook voorwerpen kunnen het virus overdragen. Zo zijn er meldingen van verspreiding van waterwratten via handdoeken, tatoeëerinstrumenten en kleding. En meldingen van besmetting in schoonheidssalons en Turkse baden. Het is bekend dat overbevolking de verspreiding van de ziekte bevordert.

Waterwratten kunnen zich verspreiden via krabben, met name bij kinderen met eczeem. Daarnaast is het virus ook seksueel overdraagbaar.
Over het algemeen bouwt men door de infectie immuniteit op tegen het virus. Daardoor komen de wratten later niet meer terug, ook al komt men weer in contact met het virus.

Verschijnselen

De incubatietijd (de tijd van de infectie tot het optreden van verschijnselen) is ongeveer twee tot zeven weken. De wratten zijn in eerste instantie niet meer dan kleine bultjes. Vaak worden ze verward met puistjes. Maar in drie tot vier weken kunnen ze drie tot tien millimeter in doorsnede worden.

Waterwratten zien eruit als gladde, bolvormige, doorschijnende bultjes. Deze huidbultjes hebben in het midden een indeuking met een kaasachtige kern. Iemand kan gemiddeld ongeveer twintig tot dertig wratten hebben.

Waterwratten kunnen op elk huidoppervlak zitten. Bij kinderen zitten ze meestal in de oksels, de elleboogplooi en de knieholte. Bij volwassenen zitten waterwratten vooral in de lies, rond de geslachtsdelen, op de dijbenen en de onderbuik. De aandoening is bij volwassenen meestal seksueel overgedragen.

Behalve wat jeuk geven de wratten gewoonlijk geen klachten. De wratten verdwijnen na vier tot twaalf maanden volledig. Soms blijven ze tot twee jaar aanwezig, vooral bij kinderen met eczeem.

Diagnose

De diagnose waterwratten wordt gesteld op grond van de kenmerkende weefselveranderingen en na lichamelijk onderzoek van de patiënt.

Behandeling

Behandeling van waterwratten wordt normaal alleen gedaan om cosmetische redenen. De wratten zijn meestal niet hinderlijk. Bij normale, gezonde mensen verdwijnen ze gewoonlijk vanzelf.

Waterwratten kunnen behandeld worden door:

  • Cryochirurgie: behandeling van wratten door ze te bevriezen.
  • Uitlepelen: verwijderen van de kern van de wrat met een scherp instrument.
  • Curettage: verwijderen van de huidbeschadiging (laesie) met behulp van een curette, een bepaald instrument.
  • Tapestripping: met plakband de bovenste huidlaag van de top van de laesie pellen.
Met een puntig houten stokje kunnen chemische stoffen op de huidbeschadigingen worden aangebracht. Een geschikte stof is onder meer podofylline. Ook kan een pleister met salicylzuur worden aangebracht.

Het is van belang om niet te krabben. Want wratten kunnen zich daardoor verder over het lichaam verspreiden.

Complicaties

Complicaties van waterwratten zijn verspreiding, hardnekkigheid of opnieuw optreden van een huidafwijking . Een andere complicatie treedt op als bacteriën een infectie veroorzaken in de huidafwijking van een wrat. Dit gebeurt wanneer een patiënt probeert de wratten te verwijderen en bacteriën in de ontstane wond komen.